Abril 2018.
Aínda que xa levabamos moito tempo sen publicar, iso non significa que non seguísemos a patear Galicia para o noso amigo Vicente. O luns, aproveitando a ponte, e que Vicente tiña a excusa perfecta para non ter que vir, tiramos a coñecer, e subir o Monte Louro (Monte Rubio, para os extremeños), e cunha incorporación que ben merece que quede constancia no blogue, a de Marino, que non só quedou en vir, senón que veu.
Quedamos con Marino no faro, pero facendo gala da nosa idiosincrasia, vímolo no bar.
Seguimos un track de Wikilock ao que, de seguro, faremos algunha puntualización, para subir os dous picos do monte. As subidas son intensas pero curtas, e fanse sen moito problema, aínda que é máis seguro subir que baixar, especialmente se choveu.
No primeiro cumio fixemos varios intentos lamentables de facer un selfie, dos que deixamos constancia. Sobre todo, da destreza de Marino para tal tarefa.
Logo fixemos o segundo cumio e escollemos unha baixada alternativa.
E con isto, fomos comer a Caldebarcos, que sempre é unha boa escolla.
Anota, Vicente, outro sitio que coñeces.
